Aan de wandel...

Gepubliceerd op 24 mei 2020 om 20:58

Vandaag hebben wij iets heel belangrijks gedaan. Wij hebben gekeken hoe goed de pacer werkt wanneer Nienke actief is. Tot nu toe is de pacer alleen geplaatst bij volwassenen met een dwarslaesie dus er zijn geen gegevens over hoe het werkt wanneer je actief bent. Nienke heeft twee keer een flinke wandeling gemaakt door het ziekenhuis. De eerste keer onder begeleiding van Hans van der Aa. Wat was het gaaf om te merken dat ze ons tempo moeiteloos bijhield. Halverwege rondje ziekenhuis hebben wij even op de rand van het UMCG fontein gepauzeerd. Nienke genoot zichtbaar van het feit dat ze weer even van de kamer af kon. Ik merkte wel dat ze angstig was omdat ze tot nu toe regelmatig duizelingen had en zere benen kreeg tijdens het wandelen. Dan stopten wij altijd even. Liet ik haar een paar keer flink zuchten en gingen wij langzaam verder. Nu was dat niet nodig! Ze heeft gewoon de hele tijd meegelopen en zelfs ondertussen veel gekletst. 

Na een tijdje gezeten te hebben ging Hans weer weg en Nienke, Herman en ik liepen verder. Nienke werd toen even erg emotioneel. Ze stortte zich op mij en begon hard te huilen. Ze zei: "mama, ik word niet duizelig! ik kan gewoon lopen!" Terwijl Hans wegliep keek hij nog even achterom en hij heeft het moment op foto vastgelegd. Erg dierbaar...

Ondanks het feit dat ik hier had aangegeven niet meer mee te willen denken wat doseringen betreft lukt dat (nog) niet. De arts blijft met mij overleggen. Utrecht heeft contact opgenomen met de arts hier om te overleggen maar blijkbaar is het voor hun makkelijker om met mij te overleggen dan met Utrecht. Wel weer veel gesprekken gevoerd over hoe verder en voor vandaag lijkt Nienke in ieder geval gestabiliseerd met het plannetje dat wij samen hebben opgesteld. Hopelijk blijft dat vanaf nu het geval. 

Afgelopen nacht is de beademing weer beter gegaan. Eerst liet Nienke zuurstof dalingen naar ongeveer 20% zien in de nacht ondanks beademing. Nu met de combinatie pacer en beademing dipte zij vannacht "maar" naar 60%. Dit is verre van ideaal maar een enorme vooruitgang ten opzichte van eerst. 

Laat alles wat adem heeft, de Heere loven. Hallelujah!!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lia
5 maanden geleden

Dank je Geraldine.... wat een spanning en vreugde... God is groot en goed.... wat een vooruitgang... fijn dat Herman er nog was..💖

Gerda Dekker-Geurs
5 maanden geleden

Wat een ontroerende foto, als Nienke zo emotioneel wordt dat ze kan lopen zonder duizelig te worden. ook voor jullie een heftig moment lijkt mij. Daarom even een dikke knuffel voor jullie alle 3....van ons hier. Wat vinden we het vaak zo van zelfsprekend dat we de dingen doen die we doen, maar dat is het helemaal niet.

Inge Geurs
5 maanden geleden

Precies dat wat Gerda schrijft 👆🏼
En wat mooi om Nienke op de foto’s al met zoveel meer energie te zien dan de afgelopen tijd.
Dikke knuffel van ons 4-en voor jullie!

Wilma van den bosch
5 maanden geleden

Wat ontroerend ...Nienke beleeft het ook heel bewust. Wat sluit je deze blog ook mooi af Geraldine. Laat alles wat adem heeft de Heere loven. Halleluja! Daarop zeg ik amen😘

Jolanda
5 maanden geleden

Wat een moment! Wat een wonder! Hoe dankbaar kun je zijn?!!.....schatje😍

Sandra Stokmans
5 maanden geleden

Wat onwijs gaaf dat Nienke zo mee kon lopen! En wat fijn dat Hans dat moment van jullie heeft vastgelegd! ❤️