Zo Onvoorspelbaar

Gepubliceerd op 3 januari 2021 om 15:09

Hoe geef je woorden aan iets wat zo heftig was dat je er eigenlijk niet aan terug wil denken. Hoe leg je uit wat er is gebeurd zonder het steeds opnieuw te beleven. 

Al een aantal keer heb ik geprobeerd om een blog te schrijven over afgelopen maandagavond en tot nu toe lukte het maar niet. Ik krijg steeds de vraag van mensen hoe het nu gaat: ik weet het niet. Er wordt gevraagd of Nienke al snel naar huis kan: ik weet het niet. Zoveel zorgen, zoveel vragen, zoveel onzekerheden....

Ik ga voor de zoveelste keer proberen de feiten op te schrijven.

Al een ruime week vond ik Nienke niet helemaal zichzelf. Ik had al meerdere keren contact met haar hoofdbehandelaars in het ziekenhuis gezocht. Steeds overleg gepleegd en het ging voor mijn gevoel goed genoeg om haar thuis te houden. Maandag overdag was ze niet zichzelf. Ze was chagrijnig. Dat is Nienke echt nooit. Ik heb het niet herkend als een signaal dat er meer aan de hand zou kunnen zijn. Als zij zich niet fit voelt is zij vaak sloom, in de war, ze geeft dan vertraagd antwoord etc...nu was dat niet het geval. Om 19u heb ik nog een bordspel met haar gedaan. Zij heeft gewonnen. Was er super trots op ook. Herman heeft haar in bed gelegd. Ik had om 20u een video-call met een aantal personen. Voordat ik deelnam aan het gesprek heb ik wel nog een mail gestuurd naar haar hoofdbehandelaar met de vraag of zij mij de dag erna wilde contacten om een afspraak te maken om Nienke te bespreken. Ik wilde graag dat zij snel gezien werd. Ergens vertrouwde ik het niet. Mijn welbekende onderbuik-gevoel.  

Toen de video-call in volle gang was ging Herman even bij haar kijken omdat hij zag dat ze er vreemd bij lag. Als dit gebeurt met neuskapbeademing krijg je op een gegeven moment een alarm en dat willen wij liever voorkomen. Toen hij ging kijken keek ik op de camera mee. Hij keek om het hoekje en zag dat zij alweer op haar zij lag. Toen hij wegliep zag ik haar hoofd zachtjes heen en weer bewegen. Dat is alles wat ik zag. Een minimale beweging van haar hoofd. Geen alarmen op haar apparatuur maar enorme alarmbellen in mijn hoofd. Dit klopte niet. Ik ging er snel heen en sloeg de dekens terug en zag haar midden in een epileptische aanval. Ik deed het licht aan en zag gelijk dat het flink foute boel was. Ik rende naar mijn telefoon die nog in de keuken stond, riep naar degenen met wie ik aan het bellen was dat het foute boel was met Nienke en hing op om zo snel mogelijk 112 te bellen. Al bellend probeerde ik Nienke te stabiliseren. Haar zuurstof waarde was naar een levensbedreigend niveau gezakt  (40%) en bleef daar hangen. Nienke reageerde nergens meer op.

Binnen een paar minuten kwam mijn zus Gerda binnen. Met haar was ik o.a. aan het videobellen. Samen met haar is het gelukt om Nienke een injectie te geven en haar redelijk te stabiliseren. Uiteindelijk hebben wij haar op haar zij gelegd en bleef er niks anders over dan wachten op de ambulance. De hele tijd lag Nienke nog steeds slap en grauw in haar bed. Herman was ondertussen van alles aan het inpakken om gelijk te kunnen vertrekken en stond daarna buiten om de ambulance op te wachten. En eindelijk kwam de ambulance. Heel relaxed kwamen zij binnen. Nienke had immers eerder een epileptische aanval gehad dus dit was niet onverwachts. Ik wist beter. Ik had ondertussen een vingerprik gedaan en had gezien dat het natriumgehalte in haar bloed naar een voor haar gevaarlijk niveau was gezakt. Dit was in de loop van de dag ontstaan. In de ochtend was het namelijk zelfs iets aan de hoge kant waardoor ik haar een beker extra water heb gegeven. Ik vertelde dit gelijk aan de ambulance verpleegkundige maar zij reageerden hier niet echt op. Tot 4 keer toe heb ik nadrukkelijk gezegd dat zij naar het ziekenhuis moest omdat haar natrium laag was. Pas 45 min. later reden wij richting ziekenhuis! Ondertussen was Nienke nog steeds niet aanspreekbaar en ik maakte mij grote zorgen. Zij moest zo snel mogelijk gezien worden door een arts die haar extreem zeldzame ziektebeeld kende. Ik wist dat die niet op de spoedeisende hulp zou zijn dus drong ik erop aan om haar naar de voor ons zo bekende afdeling te brengen. Dit is ook gebeurd. Dit bleek achteraf geen goede keuze te zijn. Er was namelijk geen arts beschikbaar op de afdeling en Nienke verkeerde in een levensbedreigende situatie.   

Eenmaal op de afdeling kwam Nienke een beetje bij. Ze was erg boos en wilde niet gestoord worden. Wilde alleen maar slapen. Vlak na aankomst kreeg zij dan ook nogmaals een epileptische aanval en gelijk erachteraan nog één. Hierbij zakte haar zuurstof niveau naar 17%. Vanaf dat moment reageerde Nienke ook niet meer op pijnprikkels. Er moest snel iets gebeuren. Nienke haar lijn werd aangeprikt om noodmedicatie te kunnen geven en zij is snel naar de IC verhuisd. Eenmaal daar is er een infuus gestart met zout om haar zoutwaarde weer omhoog te krijgen. Na de eerst dosis was het nog lager geworden en er werd nog een dosis gegeven. Toen begon het langzaam te stijgen. En toen begon voor ons het wachten...zou ze wakker worden? Zou ze een hersenbeschadiging hebben opgelopen? Na een aantal uur zijn wij samen naar de ouderkamer van de IC gegaan om een moment samen te zijn. Daar hebben wij samen de Heere gesmeekt haar leven te sparen en haar wakker te laten worden. Al onze verlangens hebben wij door bidden en smeken samen bij Hem neergelegd en toen zijn wij gaan slapen. Een uurtje later (6:00) schrok ik weer wakker. Zoveel spanning en ik keek op mijn telefoon of er nieuws was. Ik zou namelijk gebeld worden als er verandering was en ik zag dat ik een appje had van één van de verpleegkundigen en daarin stond: 'Ze is weer kraakhelder!' Wat een opluchting!! Ik heb me gauw aangekleed en ben naar de IC iets verderop gegaan en Nienke was weer in slaap gevallen. Dit keer een gewone slaap. Na een poosje werd zij wakker en toen zij besefte waar zij was zei ze: "Oh, ik ben in het ziekenhuis, dan mag ik op de iPad als ik net wakker ben!" Ongelooflijk! Een paar uur eerder vreesden wij voor haar leven en nu stond ik naast haar bed en er leek niks meer aan de hand. 

En nu, bijna een week later zitten wij nog volop in de onderzoeken. Nienke heeft het zwaar. Zij ging 's avonds slapen en werd in het ziekenhuis wakker. Heeft zelf geen enkele herinnering aan die nacht maar moet wel alles ondergaan. Het is zwaar, erg zwaar. Morgen hopen wij meer te horen over hoe verder. Hopelijk is er dan een plan om haar zo snel mogelijk weer naar huis te krijgen. Dat is tenslotte de beste plek om te wezen, zelfs als er dan onvermijdelijk risico's zullen worden genomen. Voor ons begon het jaar 2020 met heel veel spanning, zelfs zoveel spanning dat wij bang waren haar te verliezen. 2021 begint niet anders. En toch...ze is er nog. Wat een zegen!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Alinda wessels
17 dagen geleden

Heel veel sterkte ! We bidden voor jullie en vertrouwen Nienke en jullie toe aan onze Hemelse Vader. Lieve groet vanuit de Heinelaan 53!

Hannie van den Berg
16 dagen geleden

Wat ontzettend heftig, veel sterkte en bovenal Gods nabijheid toegewenst

Corriene
16 dagen geleden

Lieve dappere vriendin,
Wat knap dat je dit zo op “ papier” hebt gekregen ...
Weer kippenvel , want wat was het spannend !

Tot morgen 🥰

Lia Leusden
16 dagen geleden

Met dikke tranen in mijn ogen gelezen wat wordt er aan jullie levensboom geschut en wat een gebedsverhoring....... ook dat jullie nog mochten slapen!..... veel sterkte in het wachten, wachten, wachten. xxx

Jolanda
16 dagen geleden

Dank voor je inspanning om dit te delen....
Wijsheid, veerkracht en energie toegebeden voor jullie en alle betrokken artsen...

Gerjanneke
16 dagen geleden

Lieve mensen,
Ik heb jullie zorg gedeeld die maandag avond...
En eenmaal thuis zat het lied in mijn hoofd “als het leven soms pijn doet” .
Wat een storm en moeite hebben jullie al doorstaan en wat een verdriet doet het als je je kind zo door die storm ziet gaan. Maar jullie liefde en Gods liefde dragen haar! Bijzonder om te zien hoe jullie dit dragen! Sterkte in deze weg!! Trots op zo’n meisje!!

yvonne
14 dagen geleden

Met ingehouden adem heb ik je blog gelezen. Ik kan me niet indenken wàt een stress en zorgen jullie hebben gehad maar mijn moederhart liet een traan. Ik wil jullie niet storen met appjes maar weet dat ik aan jullie denk en voor jullie bid.

Heel veel liefs voor jullie allemaal.

Yvonne

Maria
14 dagen geleden

Tjee, wat een verhaal. Ik snap dat je dit niet meteen kon delen. Van juf Miriam hoorde ik dat Nienke weer in het ziekenhuis ligt, dus ging ik je blog weer lezen. Wat een schrik weer. En gelukkig, gelukkig is Nienke weer wakker geworden en hoe! Wil je haar mijn lieve groetjes doen? Heel veel sterkte voor het hele gezin en een extra ❤️ onder de riem voor jou. Liefs, Maria

Wilma Stravers
13 dagen geleden

Lieve ouders en Nienke,
Wat een hele spannende tijd hebben jullie achter de rug en nog zijn de zorgen natuurlijk niet weg totdat duidelijk is hoe het een volgende keer voorkomen kan worden.
Wat een geluk dat het zo is afgelopen!!!!
Veel beterschap voor Nienke en ik hoop dat ze weer gauw naar huis mag!
Hartelijke groeten,
Wilma, juf op de Kleine Prins U.N.

Ineke de N
13 dagen geleden

Wat een crisissituatie hebben jullie zo weer meegemaakt. En dan ongelooflijk dat ze kraakhelder wakker werd.
Veel om weer een plekje te geven. Zoiets hakt er dan weer flink in. Sterkte toegewenst!
Ik moest denken aan Mattheus 6: de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.
Maar om dan niet bezorgd te zijn voor de dag van morgen... Dat lijkt me dan gelet op de omstandigheden heel moeilijk. Het is genade van onze Hemelse Vader die ik jullie van harte toewens.
Mooi wat je schrijft als laatste: een zegen dat ze er nog is.
Doe Nienke een hartelijke groet vanuit West-Afrika!