Verhuizen

Gepubliceerd op 18 mei 2020 om 21:34

Waar te beginnen met zo’n dag als vandaag. Mijn hoofd tolt, ik ben misselijk van alle nieuwe indrukken en spanningen....
Vanochtend was het al vroeg dag. De eerste ambulance rit was voor ons dus alles moest ingepakt en klaar staan om 8:00. Fotografe Sandra Stokmans kwam het afscheid van de afdeling vastleggen en ook het afscheid van onze jongens bij de ambulance. Wat was het heerlijk ze nog even allemaal vast te kunnen houden. Onze jongens zijn tijdens de opname van Nienke lekker thuis. Zij mogen sinds vandaag ook aan alle versoepelingen meedoen. Hier zijn ze natuurlijk enorm blij om. Mijn zus Gerda is er deze week voor ze. Wat een geschenk dat ze dat wil doen en als er iemand is aan wie ik ze een week toevertrouw dan is zij het wel.
De dames verpleegkundigen die ons begeleidden hebben er een feest ritje van gemaakt. Halverwege zijn wij gestopt bij de McDonalds voor een koffie pauze. Nienke mocht uitzoeken wat ze maar wilde. Toen we bijna in Groningen waren begon Nienke toch wel erg te huilen. Ze wist dat ze bij aankomst weer een Corona test moest ondergaan en dat is echt geen pretje. Ik kreeg haar absoluut niet getroost dus haar eerste ervaring/kennismaking op de nieuwe IC was er een vol verdriet en boosheid. Uiteindelijk is het gelukt en hadden wij een aantal uur later het blijde nieuws dat de test weer negatief is en dat het licht nu volledig op groen staat voor de operatie morgen.

Tja, en toen begonnen alle specialisten binnen te druppelen, de één na de ander. Ik weet niet hoeveel artsen/verpleegkundigen ik heb gesproken maar het waren er ongelooflijk veel. Mijn hoofd tolt. Vooral de ontmoeting met dr. de W. was bijzonder. Zij heeft zo ontzettend hard met ons meegestreden om deze operatie voor elkaar te krijgen. Het was alweer ruim een jaar geleden dat we elkaar hadden gezien en ondertussen is er op afstand zoveel gebeurd. Ik hoop dat er nog een moment komt waarop ik haar persoonlijk kan bedanken en vertellen wat het voor ons betekent wat zij gedaan heeft. 
Nienke ontspoorde op allerlei vlakken in de loop van de middag. Vanwege alle stress, verandering van omgeving ontspoorde haar zout/vocht balans, kreeg ze laag suiker en een lage lichaamstemperatuur(35,2)  Gelukkig is het uiteindelijk gelukt om haar stabiel de nacht in te laten gaan. 
Wij hebben een kamer in het RonaldMcDonaldhuis gekregen voor de overnachtingen. Hier kunnen Herman en ik ons even terugtrekken en tot rust komen. Ik slaap op de IC bij Nienke. Dat word normaal niet toegestaan maar vanwege de complexe zorg die Nienke nodig heeft hebben ze een uitzondering gemaakt. Nienke ligt op een één-persoonskamer dus dat is wel beter voor de rust.
Het is natuurlijk heel fijn dat ik bij Nienke mag slapen maar het betekent waarschijnlijk ook dat ik komende nacht niet of nauwelijks zal slapen en dat terwijl we een hele spannende dag voor de boeg hebben morgen. Een dag waarop zal blijken of deze behandeling zal werken voor de ademhalingsproblemen van Nienke. Niet vechten voor deze behandeling was nooit een optie. Opgeven ook niet. Wij zullen samen als gezin alles doen wat binnen onze macht ligt om een zo goed mogelijk kwaliteit van leven voor Nienke te krijgen. Ik bid dat deze operatie daaraan zal bijdragen. Bidden jullie mee? 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lia
5 maanden geleden

Wat een lieve voor zich zelfsprekende foto,s… wat moet ze flink zijn... wat gaat er allemaal om in dat koppie... je zou het haar zo graag willen besparen wat is nou bijna 6 jaar..... xxx

Sandra
5 maanden geleden

Wat was het bijzonder om jullie afscheid bij de afdeling en van de grote broers vast te leggen. En wat leuk dat de dames van de ambulance bij de McD stopten. Dat is dan idd een feestje. Wat naar voor Nienke dat daarna alle spanning die zich heeft opgebouwd eruit moest. Hopelijk hebben jullie nog wel een naar omstandigheden goede nachtrust gehad. Het zal slopend spannend zijn voor jullie. Wens jullie alle kracht toe!