De Bron

Gepubliceerd op 10 juni 2020 om 22:49

De laatste jaren is er al zo vaak tegen mij gezegd: “zo knap, hoe jullie hiermee omgaan!” of “Ik snap niet hoe jullie het volhouden” of “Als dit mij overkwam dan....” of “hoe kun je altijd zo positief zijn?!”  of “ je hoeft niet altijd zo sterk te zijn hoor” 

Wanneer zoiets gezegd word voel ik mij altijd ongemakkelijk. Niet dat ik het erg vind wanneer dit gezegd wordt maar hoe moet ik hierop reageren? Is bedankt het goede antwoord? Of toch maar proberen duidelijk te maken dat ik echt niet zo sterk ben als ik lijk....Ik wordt juist gedragen! 

Één ding weet ik zeker, veel mensen hebben een enorme kracht in zich om zich aan te passen aan wat voor situatie dan ook. Nu ik al maanden op de afdeling ben heb ik al zoveel mensen zien komen en gaan. Ik heb gezinnen verdrietig binnen zien komen en opgelucht weer naar huis zien gaan met een genezen kind, om hun gewone leven hopelijk weer op te pakken. Ik heb kindjes binnen zien komen die in een vergelijkbare situatie zaten als de onze, onzeker maar toch hoopvol. Ik heb kindjes binnen zien komen die vervolgens naar huis gingen om te sterven. Ik heb meegemaakt dat kinderen hier op de afdeling stierven. Wat mij telkens weer verbaast is de kracht die bijna alle ouders uitstralen. De veerkracht van de kinderen. Ondanks alle zorgen, pijn en verdriet toch proberen te genieten van elke dag.

Wanneer ik om mij heen kijk rijst bij mij juist de vraag: hoe houden zíj het vol?! Ik ken mijn Bron maar uit welke bron putten zij? Kunnen zij met al hun vragen, twijfels en boosheid ook bij Iemand terecht? Iemand die 100% te vertrouwen is? Ik zou het hier soms door de gangen willen roepen: “Ik hou het vol vanwege Jezus Christus, hoe houden jullie het vol?” Of ze willen horen van Iemand die vrede kan geven zelfs in de grootste onrust. Van Degene die mij vertelt dat ik het niet vol hoef te houden omdat, ook al stort ik in, Hij nooit in zal storten. Maar helaas, vaak lukt dat niet, ik heb zelden dat ik in het ziekenhuis met woorden kan vertellen wie God voor mij is. Hoe Hij mij dag aan dag draagt. Er is vaak geen ruimte voor...ik heb steeds genoeg aan mezelf. Drie jaar geleden voelde ik mij ontzettend vaak schuldig. Toen zag ik het ziekenhuis als een groot zendingsveld. Ik wilde iedereen wel vertellen over God en wat Hij voor mij betekent. Het lukte toen ook al niet en wat voelde ik mij vaak tekortschieten. Wat ben ik blij dat God mij heeft leren ontspannen. Hij heeft mijn hulp echt niet nodig. Ik mag mijn leven leven op de plek waar Hij mij plaatst, wetend dat Hij van mij houdt, puttend uit Zijn bron. 

Mijn beker vloeit over!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Lia
5 maanden geleden

Dank je hiervoor die jou Die liefde geeft en kracht... en met ons deelt. 🙏💞

Jolanda
5 maanden geleden

Geniet van deze zalige ontspanning!🙏

Sandra Stokmans
4 maanden geleden

❤️