Oost West... Thuis Best

Gepubliceerd op 5 juli 2020 om 12:41

Bij Nienke is het besef echt gedaald dat zij met ontslag is. Zaterdag kreeg zij naast een aantal lieve kaarten ook een cadeautje door de brievenbus en dat bleek een schot in de roos te zijn. Het was een stickerboek gevuld met feeststickers om het feest van thuiskomen te vieren. Nienke ging gelijk aan de slag. Zij heeft een echte feest tekening gemaakt. 

Vrijdagochtend moest Nienke vroeg uit bed. Zij ging natuurlijk gewoon naar school. Er was geen tijd voor een uitgebreid afscheid en dat vond Nienke niet erg. Ik merkte dat zij er ook geen zin in had. Zij voelde zich er een beetje ongemakkelijk bij. Heel herkenbaar. Ik hou ook echt niet van afscheid. Na maandenlang intensief met elkaar opgetrokken te hebben weten wij niet wanneer wij elkaar weer gaan zien. Weer terug naar het WKZ betekent dat het niet goed met Nienke gaat en vanuit dat oogpunt hoop ik dat ik ze heel lang niet zie oftewel dat Nienke ze heel lang niet nodig heeft. De pedagogisch medewerkers hadden een mooie slinger geregeld waarop de verpleging een lieve tekst konden schrijven. Deze hangt nu op haar slaapkamerdeur. Nienke kreeg ook een heuptasje voor haar pacer. Die heeft zij al gebruikt en het past perfect. Ikzelf kreeg ook een cadeautje. Echt super lief allemaal! De foto-ring die zij bij het afscheid kreeg hangt ook op een plek waar zij makkelijk bij kan. Hoewel wij niet in het WKZ zijn blijft het WKZ een deel van ons leven. Toen Nienke door Herman opgehaald was heb ik alles ingepakt. Het was toch wel emotioneel. Ik liet mijn gedachten gaan en bedacht hoeveel er gebeurd was op deze paar vierkante meter. Hoe ons leven veranderd is het laatste halfjaar. Steeds heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Terwijl ik aan het inpakken was kwam de arts van Nienke nog even langs. Ik vertelde haar waar ik emotioneel van werd en haar antwoord hierop vond ik bijzonder. Zij zei: Er is zoveel gebeurt maar er is ook zoveel niet gebeurd! 

20 december werd Nienke door deze arts opgenomen en werden wij gewaarschuwd voor alles wat fout kon gaan. Hartstilstand, reanimatie, hersenbeschadiging....deze woorden hebben wij vaak gehoord maar geen een keer is het gebeurd! Ik vind het een wonder! Terugkijkend zie ik hoe vaak het fout had kunnen gaan maar elke keer is het goed gegaan. En hoe dat kan is medisch niet te verklaren. Ik geloof dat God al die maanden Zijn handen beschermend om haar en om ons heen heeft gehouden. Elke dag bad ik met Nienke voor de artsen en verpleegkundigen. 's Ochtends vertelde zij mij geregeld dat zij tijdens het wakker liggen in de nacht weer had gebeden voor de artsen. Dat God ze slim zou maken, dat God ze goede ideeën zou geven, dat God de zusters zou helpen om voor alle zieke kindjes te zorgen. Het is soms moeilijk om niet teveel op artsen te vertrouwen. Artsen en verpleegkundigen doen wat in hun vermogen ligt en meer kunnen zij niet doen. Zij zijn uiteraard verantwoordelijk voor hun eigen daden maar in mijn ogen niet eindverantwoordelijk over hoe het leven van Nienke loopt. Dat is God. Dit beseffen geeft ook een bepaalde ontspannenheid. Zeker wanneer je vecht voor iets wat zo onbereikbaar lijkt. Dit zorgde ervoor dat ik met al mijn verdriet en frustratie bij God terecht kon en dat niet hoefde te uiten tegen allerlei andere mensen om mij heen naast een klein groepje waaronder Herman en een aantal vriendinnen. Het heeft bij mij ervoor gezorgd dat ik bij teleurstellingen geen wrok of boosheid richting de artsen heb gevoeld. Alleen dankbaarheid wanneer iets wel gelukt was. Dankbaar dat zij met mij tegen de stroom in hebben gezwommen, alle hordes hebben genomen en nu net zo blij zijn dat Nienke weer naar huis is.

Om het feestje compleet te maken heb ik zaterdagmiddag een taart gemaakt met Nienke. Wanneer ik energie heb om te bakken weet ik dat het goed met mij gaat. Dan is er rust en ruimte in mijn hoofd om iets te doen wat ik leuk vind buiten wat nodig is. De afgelopen maanden heb ik niet gebakken hoewel ik daar enorm van geniet. Gisteren was weer een stap in de goede richting met het maken van deze super-simpele maar ook super-lekkere taart. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Annet Bos
4 maanden geleden

Wat mooi en bijzonder om te lezen!

Itske
4 maanden geleden

Wat heerlijk dat Nienke weer helemaal thuis is!
Voor jullie allemaal een zegen! Wat is God goed!

Arina Arens
4 maanden geleden

Wat een feest! Mooi om te zien en te lezen!
Geniet ervan met elkaar😍

Marieke Veenendaal
4 maanden geleden

Wat heerlijk dat jullie je lieve meisje nu weer thuis hebben. We wensen jullie veel rust en Zegen.

Lia .....Leusden
4 maanden geleden

Maar met zijn hulp lukt de taart best.... we zijn met jullie verwonderd en blij... en dat het lang zo mag blijven gaan..... alles is een zegen van God....πŸ™πŸΌπŸ’–πŸ˜˜

Maasje
4 maanden geleden

Wat fijn dat je nu weer helemaal thuis bent, Nienke! Voor het hele gezin natuurlijk! Lieve groetjes van Feline en Maasje

Wilma Holleman
4 maanden geleden

Wat fijn zeg dat Nienke weer thuis is! Wat een lange reis hebben jullie met elkaar gemaakt en wat heerlijk dat God er steeds was!

Jolanda
4 maanden geleden

Heerlijk zeg...weer echt thuis! En wat een mooi inzicht geef je door : er is ook zoveel niet gebeurd! Dankbaar met jullie!

Jolanda
4 maanden geleden

O ja...die taart!! Wil je het recept misschien delen?
Wij bakken en smullen ook heel graag!!πŸ˜‰