Ronald McDonald Huiskamer

Gepubliceerd op 24 januari 2021 om 12:32

Te midden van alle hectiek en stress in het ziekenhuis is er een plek waar rust heerst. Waar ik niet steeds geconfronteerd wordt met het ziek zijn van Nienke. Een plek waar ik met of zonder Nienke naartoe kan gaan waar zij gewoon kind mag zijn en ik gewoon mama, vrouw, vriendin.... 

De Ronald Mc Donald Huiskamer zit midden in het ziekenhuis. Wanneer ik daar naar binnen stap is het alsof ik het ziekenhuis even achter mij laat. Er zijn geen artsen of verpleegkundigen. Die mogen daar ook niet naar binnen. Ook voor Nienke is dit erg fijn. Zij weet dat wanneer wij daar zijn er niks vervelends gaat gebeuren. Niemand die plotseling voor haar neus staat voor een vingerprikje of de vraag om iets anders. Wanneer er bezoek mogelijk is gaan wij dan ook het liefst naar de huiskamer. Zij kan dan lekker spelen en even vergeten dat ze opgenomen is. Voor het kind dat op bezoek komt ook prettig. Veel kinderen die nog nooit zijn opgenomen hebben toch een bepaald beeld bij het ziekenhuis en hoe mooi is het dat het op deze manier zo ontspannen mogelijk is.

Wat mij vanaf het eerst moment opviel toen ik er 4 jaar geleden binnen kwam was hoe netjes en schoon alles was. Alles wordt picobello op orde gehouden. Wanneer ik er ben zijn de vrijwilligers regelmatig aan het poetsen, niet om het schoon te maken maar om het schoon te houden. Dit is natuurlijk in het ziekenhuis noodzakelijk maar wordt dan ook top gedaan. 

Ik wil nog even een daad van liefde noemen die mij kortgeleden raakte. Nienke was full-time opgenomen en ik had een gaatje gevonden om een was te draaien in de huiskamer. De vrijwilligster vroeg mij of ze de was voor mij in de droger kon doen. Ik nam het aanbod aan. Dat scheelde mij een loopje heen en terug. Toen ik na een poosje terugkwam verwachtte ik dan ook mijn was in de droger aan te treffen. Niets was minder waar...de vrijwilligster vouwde net het laatste kledingstuk voor mij op. Ik bedankte haar en zij zei dat zij toch niks anders te doen had. Het is goed om te weten wat zo'n daad doet bij een moeder die tot over haar hoofd in de zorgen zit. Dat raakte mij. Wanneer Nienke er zo slecht aan toe is en iemand doet zoiets "kleins" voor mij voel ik mij gezien in wat op dat moment een ongekende chaos is. Dan wordt zoiets kleins iets heel groots waar je een tijdje op kan teren...

Door de jaren heen zijn er meerdere vrijwilligers die mij kennen en af en toe een praatje maken. Er wordt meegeleefd maar het is ook mooi om te merken dat zij allemaal aanvoelen dat ik ook of misschien wel juist kom voor de rust. Af en toe een praatje vind ik super fijn maar de trap op naar "mijn zoldertje" is waar ik het meest naar verlang wanneer ik daar binnenloop.  Een knusse ruimte waar ik echt tot rust kan komen. Zeer zelden komt er iemand anders de trap op dus de kans om gestoord te worden is minimaal. Doordat ik daar ook echt alleen ben is dat dan ook de plek waar ik tijdens opnames op zoek ga naar mijn gevoel. Daar op dat zoldertje zijn al heel wat tranen gevloeid, heel wat bladzijden in mijn papieren dagboek volgeschreven. 

Wanneer het erg rustig is voel ik mij vaak bezwaard dat er een vrijwilliger aanwezig is zodat ik daar kan zijn. Ik vind het heel wat dat er een hele avond een vrijwilliger in het ziekenhuis is zodat ik niet op een stoel in de gang hoef te zitten maar op het zoldertje. Dat doet echt wat met mij. Afgelopen jaar waren zij ook een aantal weken gesloten in verband met Corona....toen waren de avonden vaak erg lang en eenzaam. Wat ben ik blij dat dat nu niet het geval is.

Ik weet dat een aantal vrijwilligers mijn blog lezen. Bij deze wil ik jullie vanuit mijn hart bedanken. Voor het besteden van jullie kostbare tijd aan het mogelijk maken van de huiskamer. Voor een luisterend oor wanneer ik die nodig heb. Voor het creëren van een rustige plek wanneer ik daar zo hard naar op zoek ben. Onderschat nooit wat jullie werk betekent voor ouders in een vergelijkbare situatie als de mijne. Jullie zijn goud waard! Ik hoop dat ik jullie binnenkort niet meer zo vaak zal zien omdat het met Nienke een stukje beter gaat. Maar mocht het toch nodig zijn weet ik dat ik altijd welkom ben op "mijn zoldertje" en daar zal ik dan ook zoveel mogelijk gebruik van maken!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Cor
9 maanden geleden

Chapeau voor al die vrijwilligers...
Door avondklok moet ik die gezellige uurtjes nu missen met je...jammer!
Hou vol! Komen echt weer betere tijden❤️
Liefs...

Jolanda
9 maanden geleden

Fijn zo'n plek....laat het een gezegende plek zijn Heer...waar Uw rust te vinden is!🙏

yvonne
9 maanden geleden

De RMD huiskamer is zo'n fijne plek binnen het WKZ. Eenmaal binnen vergeet je bijna even wat er speelt en dat is zo fijn. Wij nemen Yun er tijdens opnames overdag wel mee naar toe om hem even 'uit de situatie' te halen. Maar ook met het wachten tijdens OK's is het er fijn.
Ik hoop dat je straks misschien niet heel vaak meer naar je zoldertje hoeft maar mocht het anders lopen dan wens ik je daar de oh zo nodige rust toe!

Liefs
Yvonne