Afhankelijk

Gepubliceerd op 31 mei 2020 om 21:04

Onze eerste echte zondag weer thuis. Eerst lekker uitslapen, daarna de livestream dienst aan de keukentafel onder het genot van een kopje koffie en een taartje. Uiteraard verlang ik er naar om weer als gemeente samen te zijn maar op deze manier de zondag vieren heeft ook z’n charmes.

Het vooruitzicht straks weer als gezin naar de kerk te gaan is onwerkelijk. Hoe gaat de dienst ingevuld worden? Zeker, een preek maar geen zingen?  God loven met elkaar is voor mijn gevoel onmisbaar in een samenkomst. Eerlijk gezegd moet ik daar niet aan denken. Zingen helpt niet alleen om je op God te richten maar verbindt ook aan elkaar als gemeente. We zullen zien. Voorlopig is het nog niet zo ver.

Gisteren schreef ik al dat Nienke wat minder energie had en dat was gisteravond ook goed in haar bloed te zien. Vandaag zijn haar bloedwaarden verder verslechterd. Zij ademt nu net zo slecht met ondersteuning van de pacer als zonder. Hier was ik al bang voor. Omdat haar ademhaling vanuit haar hersenen niet goed aangestuurd wordt krijgt zij alleen maar minder “drive” om te ademen nu het voor haar gedaan wordt. De ademhaling die zij nog over had is verder aan het uitvallen en uiteindelijk zal zij waarschijnlijk geen eigen ademhaling meer overhouden.  Als wij nog in Groningen waren geweest was de pacer allang verder opgevoerd maar daar zijn wij niet. De enige manier waarop dat kan is terug naar Groningen overgeplaatst worden of als de verpleegkundig specialist naar Utrecht komt. Tenminste, dat zijn de enige opties die ik kan bedenken. Ik heb net mijn eigen I-stat (bloedgas meter) meegenomen naar het WKZ zodat ze vanaf hier mee kunnen kijken en mee kunnen denken. Nu ligt Nienke lekker te slapen maar morgen hoop ik toch wel iemand van het beademingsteam te kunnen spreken over hoe verder. 

Vandaag las ik een artikel in de “Eva” over de dunne scheidslijn tussen verdriet en zelfmedelijden. Wat een lessen. Ik ben er verdrietig om dat er weer een teleurstelling te verwerken is. Dat mag ook. Daarmee kan ik terecht bij God. Hij zegt in Filippenen 4 dat wij AL onze verlangens door bidden en smeken met dankzegging bekend mogen maken bij God. Ik verlang ernaar dat de pacer van Nienke goed ingesteld wordt zodat zij een langere periode kan genieten en wij met haar. Dit zijn gezonde verlangens. Wanneer die niet vervuld worden verlang ik naar kracht, geduld, liefde (zowel het ontvangen hiervan als het kunnen geven).
Wanneer ik ga overdenken hoe zwaar wij het allemaal hebben en dat dit er ook nog eens bij komt en kan het nou niet een keer zonder tegenslagen gaan....tja, dan zit ik op het randje van zelfmedelijden. Of misschien zelfs helemaal! Ik heb er niks aan mezelf te beklagen. Fillipenzen 4 gaat zo mooi verder, wij moeten onze verlangens met dankzegging bekend maken bij God. Als ik stop met zelfbeklag en mij richt op wie God is. God danken om wie Hij is. Altijd trouw, altijd aanwezig, onveranderlijk, mijn Redder, mijn Hemelse Vader....en zo kan ik nog eindeloos doorgaan. Wanneer ik dit doe komt er een vrede in mijn hart dat alle begrip te boven gaat, zoals Hij heeft beloofd. In wat voor omstandigheden ik ook zit. Halleluja, laten wij samen onze God prijzen puur om wie Hij is!!! šŸ™ŒšŸ¼

Gisteren kreeg ik een lied toegestuurd van een goede vriendin....die deel ik graag met jullie.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Jolanda
5 maanden geleden

Dank voor je mooie les Geraldine!
Niet geluk maakt ons dankbaar....maar dankbaarheid maakt ons gelukkig šŸ˜‰

Lia
5 maanden geleden

Ik voel me om jou šŸ˜„ zoals het nu gaat ... maar denk hierbij ook aan de rijkdom die je mee draagt en ook deelt... sterkte ook met je klein en toch zo groot meisje en je jongens.šŸ’žšŸ™

Sandra Stokmans
5 maanden geleden

Wat verdrietig en naar dat het met Nienke niet zo lekker ging. Hopelijk nu (ik schrijf dit op 15-6) weer wat licht.