Terugval

Gepubliceerd op 5 juni 2020 om 23:13

Wat een heerlijk eerste weekend thuis had moeten worden wordt waarschijnlijk een weekend full-time WKZ. Vannacht bij het temperaturen merkte ik dat het oor van Nienke wat vochtig was dus vroeg ik of er vanochtend iemand in haar oor wilde kijken. Ja hoor, een oorontsteking. Nienke voelt weinig pijn en ontwikkelt geen koorts dus deze alarmsignalen kan zij niet geven. Ik moet vaak op mijn onderbuikgevoel varen. Wanneer ik een “niet-pluis” gevoel heb word het gelukkig ook serieus genomen en tot nu toe is eigenlijk altijd gebleken dat ik gelijk heb.

Ik heb Nienke uiteindelijk wel mee naar huis genomen maar er was al wel besloten dat zij komende nacht in het WKZ zou zijn. Omdat ze niet helemaal fit is en ook om de thuiszorg te kunnen scholen. 
Eenmaal thuis was onze 15-jarige vaste oppas er en zij heeft op Nienke gelet terwijl ik verder mijn ding deed.
Toen ik beneden kwam om wat lekkers klaar te maken om te eten vond ik haar er zo futloos bij zitten dat ik besloot haar waardes te controleren. Ik deed een vingerprik en toch ook maar even haar zuurstofmeter omgedaan. Toen was al gelijk duidelijk dat het niet goed zat. Terwijl ik naar haar keek zakte haar zuurstof naar 35%. Zij keek heel glazig en gelukkig kon ik door haar aan te sporen om te ademen weer naar 70% krijgen. Na ongeveer 10 minuten was haar zuurstof weer normaal. Ondertussen had ik gebeld met het ziekenhuis en de verpleegkundige vroeg of ik zelf met haar kon rijden. Twee jaar geleden had ik “ja” gezegd. Nu weet ik beter. Ik heb een keer met haar naar het ziekenhuis gereden toen zij in een vergelijkbare situatie was en toen ben ik terecht berispt door haar arts. Hoe ik dacht te kunnen handelen al rijdend op de snelweg als er iets gebeurde. Sindsdien rijd ik nooit zelf wanneer er niemand is die mee kan. Was Herman thuis geweest dan hadden wij waarschijnlijk de auto gepakt.

Toen de ambulance kwam zat Nienke aan tafel haar pop aan te kleden. Ze had praatjes en zag er voor een niet-kenner prima uit. Hij zei letterlijk: ik zie hier geen kind dat naar adem ligt te happen....wat wilt u dat ik doe?! Ik zei: meenemen en afleveren op de afdeling waar haar team op haar staat te wachten om zonodig te handelen. Gelukkig luisterde hij en laadde hij Nienke in en zijn wij met spoed terug gereden naar Utrecht.

Onderweg naar het ziekenhuis zat ik achterin bij Nienke en de verpleegkundige vroeg verder aan mij hoe en wat. Al pratend begon hij in te zien dat ik zeker niet voor niets had gebeld. Dit is iets waar ik wel vaker tegenaan ben gelopen. Nienke kan heel erg ontspoord zijn zonder dat je het direct ziet. Ik volg hierin mijn onderbuikgevoel en die klopt eigenlijk altijd. Om mensen steeds te vertellen en uit te leggen dat er echt wat aan de hand is terwijl er niet zichtbaar iets is kan soms erg frustrerend zijn. Zeker op zulke momenten wanneer er snel gehandeld moet worden. Deze keer waren wij gezegend met een verpleegkundige die luisterde naar wat ik zei en mij geloofde op mijn woord. 
Gelukkig komen zulke situaties in het WKZ eigenlijk nooit meer voor. Door de jaren heen is er een wederzijds vertrouwen ontstaan waardoor mijn inbreng vaak zelfs gewenst is. Ik voel mij gehoord en gezien door zowel artsen als verpleegkundigen. Dit maakt dat ik ook deze keer weet dat ze zullen blijven zoeken naar oplossingen om Nienke zo snel mogelijk thuis te krijgen. En ik met haar...Wat verlang ik daarnaar!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Carolien Luitjes
5 maanden geleden

Wat een teleurstelling! We bidden voor jullie🙏, liefs!

Maasje Bloed
5 maanden geleden

Hè, wat naar is dit! Heel veel sterkte. Lieve groetjes

Lia
5 maanden geleden

Wat een teleurstelling... voor jullie allen. Maar ook zo.n bijzondere zorg om jullie heen......Sterkte , in meer dan dat. 🙏🏼💞

Ida
5 maanden geleden

Wat een teleurstelling, moeilijk hoor! We hopen dat het toch snel de goede kant weer op gaat en jullie toch naar huis mogen. Heel veel sterkte

Ineke de Niet
5 maanden geleden

Ha Geraldine,
Fijn dat je ervaart dat je gehoord en gezien wordt. Heel jammer dat jullie weekend thuis zo niet door kon gaan.
Elke schooldag kijken we even of er nieuws is over Nienke en bidden we voor haar en voor jullie. Doe haar een hartelijke groet uit Afrika ;-)
Sterkte in alles!

Sandra Stokmans
4 maanden geleden

Wat goed dat je altijd naar je gevoel luistert, Geraldine! Ik ben je blog weer helemaal aan het doorlezen en ik hoop dat het inmiddels beter gaat met Nienke.