MRI

Gepubliceerd op 10 oktober 2020 om 23:05

Ik zat vandaag te denken aan het feit dat Nienke geen MRI-scan meer mag ondergaan vanwege haar diafragma-pacer. Toen kwam er een voorval in mijn gedachten van ruim een jaar geleden..

Nienke moest voor haar zoveelste scan en wij waren er pas achter gekomen dat zij tijdens het slapen niet en in rust minder goed ademde. Vanaf dat moment werd zij tijdens de scan aan een saturatiemeter gelegd zodat haar zuurstof gehalte in de gaten gehouden kon worden. Wanneer zij niet voldoende ademde zei ik dat zij moest zuchten en binnen een paar tellen was alles weer in orde. Haar beademingsapparaat stond altijd op de gang voor het geval zij in slaap zou vallen.

Voorafgaand aan haar zoveelste scan gebeurde er iets dat ik nooit zal vergeten. Samen met een verpleegkundige van afdeling Leeuw liepen wij vanuit het WKZ naar het UMC. Het beademingsapparaat, dat ik al maanden met mij overal mee naartoe nam, ging uiteraard ook mee. Ik weet nog dat wij het onderweg hadden over de kracht van de magneet in de scan. Dat zelfs een schuifje in je haar daarop reageert. Eenmaal binnen moest ik voor de zoveelste keer een formulier invullen met vragen zoals...heeft u een kogel in uw lijf?! heeft u metaal scherven in uw lijf?! Natuurlijk snap ik het belang van deze vragen. Stel je voor dat je in zo'n magnetische buis gaat liggen met metaal in je lijf. Ik keek wel uit...

Net voor de MRI ruimte was er een dikke rode streep op de vloer. Eentje waar je echt niet overheen kon kijken zonder je af te vragen waar die voor was. Vlak daarvoor stonden wij stil. Alles werd weggelegd, een metaalscanner werd langs onze lichamen gehaald en wij kregen toestemming om verder te lopen. Ik slingerde de zware beademingstas van 8 kilo over mijn rechter schouder en liep door. Wat er toen gebeurde ging zo snel! Ik stapte over de rode streep en mijn lichaam tolde, de schouderband van de beademingstas werd kapot getrokken op mijn schouder, vloog 4 meter door de lucht, knalde de MRI buis in om vervolgens tegen de bovenkant te plakken! Groot alarm natuurlijk. Het beademingsapparaat loeide zoals nooit tevoren. Het scherm flitste afwisselend rood en wit. Wat nu?

Ik zie het nog voor me, als een film in mijn hoofd. Drie dames liepen naar het MRI-apparaat  toe om het beademingstoestel er weer uit te halen maar dat was niet makkelijk. Zij moesten met hun volle gewicht aan het toestel trekken om het door de lucht de kamer uit te trekken. Eenmaal over de dikke rode streep bij de deur viel de trekkracht van de scan weg. 

Het is gelukt om het beademingsapparaat uit de MRI te trekken. Was dat niet gelukt dan had de scan uitgeschakeld moeten worden. Er zit geen eenvoudige aan/uitknop op een MRI maar het herstarten is een ongelooflijk langdurig proces. 

Al met al een verhaal waar wij achteraf om kunnen lachen omdat het goed is afgelopen. Het enige wat ik eraan had overgehouden was een licht gekneusde schouder en pols. Het MRI apparaat deed het nog. Het beademingsapparaat moest helaas vervangen worden... Kapot geknald door de enorme aantrekkingskracht van de MRI.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Nathalie
18 dagen geleden

Pff dat was schrikken!
Gelukkig is alles goed gekomenâ˜ș

Wilma van den bosch
18 dagen geleden

Oei kan mij voorstellen dat je toen stond te trillen op je benen.
Nu een mooi verhaal.

Ineke de N
17 dagen geleden

Wat een verhaal! Tjonge!
Daar moet Nienke nu niet meer bij in de buurt komen!
Wat schrikken zeg! Gelukkig goed afgelopen!

Lia Leusden
15 dagen geleden

Een verhaal om te lezen met een grijns op je gezicht.... ik kende het al van je Mam. Maar vond het weer leuk om te lezen, jij zelf kwam er nog netjes van af maar wat heftig...