Als een kind...

Gepubliceerd op 21 november 2020 om 11:50

Afgelopen donderdag moest Nienke voor controle naar het WKZ. Hier was ik wel blij om gezien de steeds slechtere waardes die zij liet zien. Ook overdag was zij een stuk minder actief. Zij reageerde traag en praatte steeds minder. Één dag voor de controle heb ik contact opgenomen met het ziekenhuis om te overleggen of er misschien extra dingen waren die zij zouden kunnen controleren wanneer wij donderdag zouden komen. Toen werd mij verteld dat Nienke donderdag een corona-test zou krijgen. Ook werd besloten om de dosering van een bepaald medicijn te verhogen zodat zij zich lekkerder zou voelen. Hier merkten wij heel snel verbetering van. Binnen een uur was zij weer actief en vrolijk hoewel haar waardes niet verbeterd waren. 

Nienke heeft al twee keer eerder een test gehad en vond dat echt verschrikkelijk. Het is één van de dingen waar zij enorm tegenop ziet. Ik besloot daarom om het haar niet te vertellen tot het laatste moment om ervoor te zorgen dat zij niet teveel spanning op zou bouwen. 

Donderdag is zij vrolijk naar school gegaan ondanks de geplande test omdat zij verder totaal geen symptomen vertoonde. Toen ik haar ophaalde uit school was zij vrolijk en best fit. Zij kletste honderduit. Ik ben naar het ziekenhuis gereden en eenmaal geparkeerd zei ik tegen haar dat ik haar iets moest vertellen. Zij voelde gelijk al aan dat het niet leuk was en vroeg of het niet was dat zij opgenomen moest worden. Ik vertelde haar dat ik samen met de dokters mijn best zou doen om ervoor te zorgen dat dat niet nodig was. Ik trok haar op mijn schoot en vertelde haar dat zij een corona test moest ondergaan vanwege haar slechte ademhaling. Zij keek mij verschrikt aan en zei: "NEEEEEE!" Dit duurde een paar seconden en wat zij toen zei bracht tranen in mijn ogen. "Maar ja, ik hoop dat zij het dan maar gauw doen want dan is het maar gebeurd! Het moet toch dus dan maar zo snel mogelijk anders ga ik het steeds spannender vinden. Maar mama, ik vind het wel spannend...zullen wij samen bidden?" En daar terwijl zij op mijn schoot zat achter het stuur hebben wij samen gebeden. Biddend dat God haar zou helpen en tegelijk God dankend dat Hij dat zou doen omdat Hij dat steeds heeft gedaan. God dankend dat Nienke altijd met haar angst bij Hem mag komen. Dan hoeft zij niet sterk te zijn. Even uithuilen bij Hem om vervolgens vol van Zijn kracht verder te kunnen. Wat een voorbeeld kan zo'n kind zijn!

Na het gebed haar ontnuchterende stemmetje: "Mama, nu denkt iedereen dat wij een dutje aan het doen zijn in de auto want wie gaat er anders in de auto zitten met z'n ogen dicht!" Zij lachte en bleef nog even met haar ogen dicht tegen mij aan geknuffeld zitten en een paar minuten later huppelde zij naar de ingang...in mijn hart jubelde een lied van verwondering!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Gerda Dekker -Geurs
20 uur geleden

Love that girl !